مراقبه

مراقبه؛ رسیدن به آگاهی ناب و خالص است که در اثر توجه حواس پنجگانه به موضوعی خاص صورت می گیرد و این توجه آرام آرام به درون هدایت شده و چنان ادامه می یابد که مراقبه کننده با موضوع مراقبه یکی می شود. بهترین و در دسترس ترین موضوع برای مراقبه تنفس است. توجه بر تنفس و مراقبه ی تنفسی موجب افزایش انرژی در هاله، آرامش عمیق جسم و ذهن، روشنی ذهن و فعال شدن نیروهای روحی و معنوی می شود.

موضوع مراقبه می تواند هر چیز خوشایند و دوست داشتنی باشد. نگاه کردن عمیق و منفعل به یک گل، توجه بر ریزش قطرات زلال باران، تمركز بر پرتوهای نور بر سطح آب، توجه به اشکال و فرم های آرامش دهنده (ماندالا Mandala) شنیدن صداهای درونی، موسیقی های طبیعت و نوای سازهای آرامش بخش و توجه بر ذکر و تکرار واژه ها و کلمات (مانترا Mantra) و همه و همه موجب می شود که انسان به آگاهی درونی نسبت به جهان آفرینش دست یابد و روح خود را بستری برای جریان معرفت و آگاهی خالص نماید.
مراقبه از دیر باز مورد توجه عرفا و رهروان طریق معرفت بوده است. جایگاه حضور معرفت، درون پاک انسان است و عرفا معرفت را علمی می دانند که بر پایه ی تهذیب نفس بنا می شود. گام نخست در جهت پاکی درون، مراقبه است. از ديد بزرگان آسمان عرفان، بزرگترين مانع در كسب معرفت الهي پريشاني انديشه است از اين رو مراقبه در تمام عملکردهای اين بزرگان جاری است. «عزیز نسفی» ، مراقبه را استیلا بر نفس و توجه بر افکار و اعمال و ذکر می داند تا اطمینان حاصل شود که فرد فقط به خداوند مشغول است.
آن چه عرفا به عنوان نفی خواطر بیان می کنند در واقع همان رهایی از پرش های فکری است .خواطر و اوهام موجب دل مشغولی هایی می شود که عارف را از اندیشیدن به خدا باز می دارد. اهتمام ورزیدن در ذکر و مراقبه های عمیق جزو دستورات اساتید عرفان اسلامی به شاگردانشان است.

 

ادامه مطلب»