بی گمان بسیاری از شما بارها و بارها به این نکته
اشاره کرده اید که: چه قدر خصوصیات فلانی با معنی اسمش
مشابهت دارد..! یا چه قدر این عدد برای من دوست داشتنی
است! و یا این عدد، عدد شانس من است.
در حقیقت چیزی به نام شانس در دنیا وجود ندارد و این
تنها افزایش نیروی جاذبه است که موجب هماهنگی در
ارتعاشات ما می شود. ارتعاش کلمات، ارتعاش اعداد و
ارتعاش حروف.
اعداد از دیر باز مورد توجه نوع بشر بوده اند و به
گفته ی لیندا گودمن 3-2-1 نخستین اعدادی بودند که بشر
آنها را درک نمود. انسان اولیه در ابتدا چوبی بر زمین
نهاد که نشانه ی خودش بود؛ دومین چوب همسر و سومین چوب
فرزندش. از این سه قطعه چوب مثلثی پدید آورد که کهن
ترین سمبل است. سپس دور این سمبل را یک دایره و حصار
کشید که نشانه ی حفاظت از آن بود.
عدد یک، نخستین عدد و نشانه ی خداوند است و هر چه صفر
مقابل آن قرا گیرد بی نهایت را یادآور می شود.
کلدانی ها، مصریان، هندوها و دانشمندان عرب به علم
اعداد توجه بسیاری داشته اند. عرفان یهود (کابالا) در
این علم آگاهی فراوانی یافت و پیشرفت زیادی نمود.
علم اعداد و حروف، در الهیات مسیحی برای تفسیر گذشته
یا پیش گویی آینده به کار می رود.
فیثاغورث و شاگردانش اعداد را بسیار مقتدر می دانستند
و براین باور بودند که اعداد، حروف و کلمات، ماهیت
واقعی جهان را به تصویر می کشند.
آیین ها، مراسم عبادی، اعداد ذکر و... همه و همه دربی
را به سوی قلمرو تجربیات نوین و عالی ماورایی می
گشایند. عدد 7 سمبل نیروی الهی است و توانمندی های
عرفانی را آشکار می سازد. عدد هفت در فرهنگ جهان، عددی
مقدس است که با رابطه ی معنوی انسان و خدا در ادراک
بشر جای می گیرد. «بین هستی و تباهی، هفت پر پیچ و خم
است» یا «هفت شهر عشق را عطار گشت»
|
